Στην νόσο του Dupuytren, ο ασθενής παρουσιάζει σκληρία σαν κορδόνι, αρχικά στην παλάμη και, προοδευτικά, στα δάκτυλα του χεριού τα οποία εμφανίζουν μόνιμη κάμψη και αδυναμία να κάνουν πλήρη έκταση. Συχνότερα παρουσιάζεται στον παράμεσο, στο μικρό και στο μέσο δάκτυλο του χεριού. Εξαιτίας της παραμόρφωσης των δακτύλων επηρεάζεται σοβαρά η λειτουργικότητα του χεριού.

Η πάθηση εμφανίζεται συχνότερα σε άντρες άνω των 50 ετών, ενώ μπορεί να προσβάλλει το ένα ή και τα δύο χέρια. Παρόμοιο πρόβλημα μπορεί να εμφανιστεί στα πέλματα ή και στο πέος.

Η νόσος αυτή συχνά σχετίζεται με το σακχαρώδη διαβήτη, την κίρρωση του ήπατος, τη χρήση αλκοόλ, την επιληψία, ενώ πιστεύεται ότι υπάρχει κληρονομική προδιάθεση.

Η χειρουργική θεραπεία είναι η θεραπεία εκλογής. Το είδος της χειρουργικής θεραπείας όμως, καθορίζεται από τις ιδιαιτερότητες του κάθε ασθενούς.

Επειδή οι υποτροπές της νόσου είναι συχνές, η αντιμετώπιση πρέπει να γίνεται πάντα από ειδικό χειρουργό χεριού.

Οι χειρουργικές επιλογές είναι τέσσερεις

  1. Απονευροτομή: Με το τρόπο αυτό διατέμνονται μόνο οι πιο μεγάλες χορδές. Συνιστάται σε ηλικιωμένους που πάσχουν από αρθρίτιδα και έχουν κακή ποιότητα δέρματος.
  1. Μερική απονευρεκτομή: Αφαιρείται μέρος της παλαμιαίας απονεύρωσης. Οι πιθανότητες υποτροπής είναι πολλές όμως έχει αποδειχθεί ότι λίγες μόνο χρειάζονται χειρουργική αναθεώρηση. Συνηθίζεται σε νέα άτομα που έχει επηρεαστεί η ωλένια πλευρά με πολύ καλά μετεγχειρητικά αποτελέσματα.
  2. Ολική απονευρεκτομή: Η μέθοδος έχει σχεδόν εγκαταλειφτεί, αφού συνδυαζότανε με πολλές επιπλοκές όπως νέκρωση του δέρματος, αιμάτωμα, κλπ.
  3. Απονευρεκτομή και δερματικό μόσχευμα: Συνιστάται σε νέα άτομα με επιβαρυντικούς παράγοντες όπως αλκοολισμός, επιληψία κλπ.
  4. Ακρωτηριασμός: Εχει ένδειξη σε περιπτώσεις με πλήρη σύγκαμψη των δακτύλων που δεν είναι δυνατή η διόρθωση τους (συνήθως του μικρού δακτύλου).

dupuytren